Jump to content
Sign in to follow this  
Guest Bake

Kutas pytanie czy ktoś widział? czy coś takiego występuje w dzisiejszych ubraniach ?

Recommended Posts

Guest Bake   
Guest Bake

Witam

 

 

Widział ktoś jak wygląda kutas ? Czytałem ostatnio jakąś książkę i był tam właśnie jego opis ale nie bardzo wiem jak to wygląda, wiki pisze że to jakiś chwost czyli frędzel po naszemu ?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Falkhor    63
kutas

1. wulg. «członek męski»

2. wulg. «obraźliwie o mężczyźnie»

3. daw. «ozdoba z nici, jedwabiu, wełny, sznurka itp. w kształcie pędzla»

Z PWN

 

Słowo kutas to rutenizm, pochodzący z drugiej połowy XVI wieku, oznaczał ozdobny pędzelek – wisiorek z nici jedwabnych.

Drugie znaczenie – czyli penis - pochodzi z wieku XVII lub XVIII.

Kutas nie pojawia się w ogóle w Słowniku Staropolskim, zaś w Słowniku polszczyzny XVI wieku zdefiniowany jest jako ozdoba z jedwabiu, sznurka w kształcie związanego z jednego końca pęczka oraz ozdoba z piór (ew. przynęta na ptaki ).

W słowniku Samuela Bogumiła Lindego znajdujemy dwa znaczenia tego leksemu: obok ozdoby z nici, „członek wstydliwy męzki”.

Prawdopodobnie nastąpiło przesunięcie znaczenia na skutek podobieństwa, „ że wisi jak kutas”.

Słownik Lindego podaje przykłady(oczywiście do pierwszego znaczenia): Coś brakuje tej liberyji, trzeba dodać kutasiki i epolety; Kutas przypiąć do szpady; Kutas do pudrowania.

W XIX wieku poszerza się zakres leksemu KUTAS.

Słownik tzw. willeński notuje już cztery desygnaty – dzyndzyk z nici, penis, człowiek małego wzrostu i sługus, lokaj. Następuje wyraźne przesunięcie znaczenia. Nazwa dzyndzelków za pojazdem, których trzymał się sługa, staje się określeniem tejże osoby. Trzy ostatnie nazwy występują z kwalifikatorem – pospolite. Nie można jeszcze mówić o wulgaryzmach, ale widoczna jest już zmiana barwy emocjonalnej leksemu – określenie ludzi w ten sposób ma zabarwienie pogardliwe.

W Słowniku Warszawskim, poza znaczeniami jakie znalazły się we wcześniejszym słowniku języka polskiego, możemy znaleźć przymiotnik - „kutasiński”, określający „człowieka do niczego, bałwana, niezdarę, niedołęgę”. Zauważamy, więc dalszą pejoratywizację tego słowa.

Słownik podaje również kilka derywatów m. in. kutasek, kutasisty („mający postać kutasa”), kutasina („lichy kutas”).

W Słowniku języka polskiego pod redakcją W. Doroszewskiego znaczenie leksemu KUTAS jako ozdoby jest opatrzone kwalifikatorem – przestarzałe, natomiast jako „członek męski” kwalifikatorem – wulgaryzm. Znajdujemy też uwagę, że współcześnie prawie wyłącznie występuje w znaczeniu ostatnim.

Nastąpiło więc wyraźne przesunięcie znaczenia i zmiana barwy emocjonalnej wyrazu, który jeszcze w pierwszej połowie XX wieku miał podstawowe znaczenie „ozdoba z nici”, zaś jego wtórne użycie było metonimią o funkcji eufemistycznej.

Współczesne słowniki języka polskiego (m. in. słownik pod red. M. Szymczaka, Mały słownik języka polskiego pod red. E. Sobol) jako pierwsze znaczenie podają „członek męski” , ewentualnie „z dezaprobatą o mężczyźnie”. Słowo to, podobnie zdefiniowane, znaleźć można także w wielu innych słownikach (Słownik polszczyzny potocznej, Słownik polskich przekleństw i infektyw L. Stommy, Słownik slangu młodzieżowego M. Czeszewskiego itp. ).

 

Słownik slangu młodzieżowego

KUTAS 1) ‘ wulg. męski narząd płciowy, penis ‘ 2) ‘ pogard. określenie chłopaka, mężczyzny, do którego ma się skrajnie negatywny stosunek; także w formie obrazliwego wyzwiska ‘

Słownik polskich przekleństw i wulgaryzmów

KUTAS 1) wulg. ’członek męski’

2)’o mężczyźnie, którego postepowanie mówiący ocenia jako złe, o mężczyźnie w jakiś sposób niezaradnym’ 3) ‘używane też jako wyzwisko’

Źródło

 

Obrazkowo:

Pas_slucki.jpg

 

Obrazek w Wiki

Czyli te frędzelki :D

Czy występuje? Często. W obszyciach narzut, kap, derek, ubiorów, sztandarów. Przy pasach to tylko chyba już w zabytkach i rekonstrukcjach.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Qmar    0

chyba w panu tadeuszu bylo cos takiego ze byl opis jakiejs postaci i bylo cos stylu: "a przy pasie kutas zloty" - chodzi o te frędzle wlasnie

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Bake   
Guest Bake

Woźny pas mu odwiązał, pas słucki, pas lity,

Przy którym świecą gęste kutasy jak kity,

Z jednej strony złotogłów w purpurowe kwiaty

 

— Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz

Share this post


Link to post
Share on other sites
Qmar    0

a to moze z innej ksiazki ten moj cytat (choc do konca nie pamietam czy tak) ale o to wlasnie chodziło :P

Share this post


Link to post
Share on other sites
Joy_ride    4
Wreszcie podniósł się z łoża, odszedł od Zosieńki

I z lekka, ocierając wąsy grzbietem ręki,

Jął się żywo rozbierać. Zdjął pas z kutasami,

ściągnął kontusz i żupan, buty z cholewami,

Koszulę zdjął przez głowę, hajdawery złożył,

A gacie przemoczone na krześle położył.

 

XIII Księga Pana Tadeusza

Share this post


Link to post
Share on other sites
Szczus    63

Ja pamiętam sobie przykrą sytuacje z naszego Cmentarza leży tam Pan o nazwisku Kutas o ile kiedyś nic by w tym dziwnego nie było o tyle teraz widzę że nazwisko jest zawsze przesłonięte kwiatami prawdopodobnie żeby się nie narażać na śmiechy niewyedukowanych ludzi

Share this post


Link to post
Share on other sites
bisia    7

Podobnie jest w przypadku nazwiska Fiut, które nosi chociażby jeden z bardziej znanych historyków literatury, a słownik slangu definiuje to słowo podobnie jak wyraz "kutas".

 

Szczus - to niewyedukowanie jest skrajnie niekulturalne w tym przypadku. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
okura    4

Ano są takie nazwiska. U mnie gdy widzę takie nazwisko pojawia się uśmiech na twarzy, ale bynajmnniej nie prześmiewczy, lecz sympatyczny. Nie rozumiem dlaczeog zasłaniają to nazwisko, przecież to nie powód do wstydu dla zmarłego.

Może zakrywają te nazwiska by dzieci nie czytały i nie hihotały na cmentarzach? A może to taka ukryta poprawnośc polityczna; kiedyś chyba w rozmowach w toku widziałem fragment o nazwiskach które są uznawane za wulgarne. Było o kobiecie która ma na nazwisko Cipa, kobieta wspominała, ze często ludzie próbowali czytać jej nazwisko bez zmiękczania "c", a to znowu jak wpisywała się na listy obecności to osoba sprawdzająca listę mówiła "o, ale nam ktoś tutaj się wpisał wulgarnie".

Share this post


Link to post
Share on other sites
bisia    7

No bo w zasadzie to się nie ma z czego śmiać :D Bo co ktoś poradzi na to, że ma takie a nie inne nazwisko? :D Ewentualnie przyszła pani Kutasowa czy Fiutowa mogłaby się powstrzymać od przybierania nazwiska męża i zostawić panieńskie, a tak to klapa. :) Można zmienić, no ale wiadomo ile z tym zamieszania. :D

 

Trzeba by było się zastanowić nad etymologią tych nazwisk :D

 

Dużo nazwisk jest śmiesznych (chociaż to chyba nie najlepsze słowo ;p) - mam kolegę, który nazywa się Bomba, koleżankę o nazwisku Pocica i zawsze te nazwiska pierwszy raz słyszane wywołują dziki rechot. B)

Share this post


Link to post
Share on other sites
danny    15

Tutaj jest fajna stronka z mapą nazwisk w polsce, ja spotkałem się z nazwiskiem Fiutowski i tam wystęuje wraz z innymi "ciekawymi" http://www.moikrewni.pl/mapa/ Pytanie, skąd mają te dane o zameldowaniu polaków.

Myślę że gorzej niż Adolf Hitler nie można jednak trafić http://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/ ... c-nazwisko , a wydaje mi się że w Polsce też był taki przypadek jak pamiętam jeden z dokumentów w TVP.

 

Pochodzenie nazwisk:

Warto zaznaczyć, że niekiedy w XVIII i XIX w. - zwłaszcza na wsiach i w małych miasteczkach - występowały nazwiska, które można by zaliczyć do wyrazów ordynarnych lub wstydliwych. Trudno jest ustalić ich pochodzenie i użycie. Być może inna była ich recepcja w minionych wiekach, prawdopodobne jest też, że powstały one z utrwalonych przezwisk, przekręceń lub np. głupiego czy złośliwego żartu właściciela dóbr, nadającego nazwisko poddanemu mu chłopu. Jak wskazują archiwalia, nazwiska takie tolerowano i nikt nie starał się o ich zmianę, być może było to wynikiem oswojenia się z nimi danego środowiska. Można sobie natomiast wyobrazić jak czuł się ksiądz, który w czasie głoszenia zapowiedzi takie nazwiska odczytywać musiał publicznie z ambony, jak czuli się - zwłaszcza ludzie młodzi - gdy przyszło przedstawić się, przyjąć nazwisko męża lub zaprezentować je w szerszym gronie (np. w związku z małżeństwem), gdy rodzime środowisko nie było jeszcze z takim mianem "osłuchane".

http://www.ornatowski.com/sname.htm

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×